istnienie tak przestronne

że pomieści je tylko

nieobecność

milczą o tobie

skrojone na naszą nie

na twoją miarę słowa

język pustki
nieczytelny dla jego pełni
stąd samotność

jeśli cię nie ma 

o co pytają niedomknięte ja

niedokończony świat

oczy które widzą 
więcej bo 
użyczone

ubył

w wieczną Twoją o nas

pamięć

ten opór materii

gdy próbujesz przełożyć nas

na język światła

i ta miłość
dzięki której posiadasz to
czym władasz

to nie bluźnierstwo
to wyrzut że istniejesz tak 
niejednoznacznie

absolutnie konieczny
zbyt jednoznaczny
bez nas

Twoja niewidzialność
nieobecność czy takt 
z jakim się nam uobecniasz?

jak przełożyć Ciebie 
który jesteś naprawdę na nasz język
język tego co nie jest

wiedzieć o Tobie tyle
że jesteś większy od wszystkiego
co o Tobie pomyślę

tak jesteś  
że nie sposób pomówić Cię 
o nachalność

który nicości 
nadajesz

nasze imiona

tak czysty
że nie posiada
idei zła

gdy bólem odwracasz nas 
na drugą wewnętrzną 
stronę siebie

wierzyć 
czyli odnajdywać cię 

między wierszami nicości

z takim taktem 

istniejesz

że cię nie widać

cim cum

w twoim wycofaniu

szansa dla tego

co nie jest