nie mówił o bólu

nie znał nikogo
mówiącego w tym języku

Poczucie uczciwości, aby pisać tak, jak się jest. Aby słowo nie wyprzedzało bycia, ale było przekładem - doświadczenia, bólu, olśnienia - na język poezji tego, co się nam/w nas wydarza (lub co się wydarzyło dawniej, a teraz jest dopiero właściwie odczytane). Mieć świadomość, że "co nas nie dotyka, to nas nie dotyczy", nie jest tak naprawdę nasze. Nie jest więc także uczciwym przesłaniem/wyznaniem dla świata.

pomniejszony przez ból
rozpaczliwie szukasz  
drogi powrotnej do siebie

tak jesteś  
że nie sposób pomówić Cię 
o nachalność

pokora 
świadomość że się jest 
z nadania

Wielki Piątek


to milczenie  
gdy Bóg  
opuścił Boga


* * *


Wymiana


dla Ciebie mój ból
dla mnie Twoje
życiodajne umieranie

twoje sny
o tym co
jedynie rzeczywiste

kilkutomowy traktat
o Nienazywalnym

praedestinatio


z Ciebie

do Ciebie

poprzez ten incydent

z nicością

nasza odyseja

nie szukałeś
nie było znaku zapytania
w tym pytaniu