twój wkład
w powszechne ubywanie
coraz większy

świta
światło wydobywa rzeczy
z ich snu o świecie

ubywasz
każdy dzień oddala cię
od śmierci

wymilczany 
uwiarygodniony przez ból
możesz teraz mówić

Miły mój, bolesny… lub apokryf wieczorny

Twoja głowa umęczona,

Nasycona cieniami,

Którą dzień pochylił jak gałąź, ugiętą

Pod soczystymi owocami ptaków.

Chodź, Miły mój, okryję cię zmierzchem,

Pocałunkiem wmodlę w noc, 
Która cię wygoi.

Lęk

Twoje oczy

I ten ptak w nich

Nie znajdujący drogi powrotnej

Do gniazda,

Kołujący nad nieczytelnym

Pismem ziemi.

zbyt dosłowny

jesteś niepochwytny

dla dłoni Boga

uwydatnij
co w nas
nie sprzyja nicości

pochmurne niebo
dziś nawet ptakom
wstęp wzbroniony

twoja twarz

nie znająca ironii

cała na tak