dorosnąć do idei

jaką masz

o nas

waga uśmiechu w którym
ból zostaje przekroczony

nie anulowany

ten uśmiech
który mówi
że nie ma cię w tym bólu

nieadekwatność słowa

do tego
co odsłania

nasza niekonieczność

to co Cię najbardziej 
w nas urzekło

nie mówił o bólu

nie znał nikogo
mówiącego w tym języku

Poczucie uczciwości, aby pisać tak, jak się jest. Aby słowo nie wyprzedzało bycia, ale było przekładem - doświadczenia, bólu, olśnienia - na język poezji tego, co się nam/w nas wydarza (lub co się wydarzyło dawniej, a teraz jest dopiero właściwie odczytane). Mieć świadomość, że "co nas nie dotyka, to nas nie dotyczy", nie jest tak naprawdę nasze. Nie jest więc także uczciwym przesłaniem/wyznaniem dla świata.

pomniejszony przez ból
rozpaczliwie szukasz  
drogi powrotnej do siebie

tak jesteś  
że nie sposób pomówić Cię 
o nachalność

pokora 
świadomość że się jest 
z nadania